I tego dnia, w sali sądowej, kiedy zobaczyłem Mihaia siedzącego na tylnej ławce, w dobrej koszuli i z tymi wielkimi, mocno splecionymi dłońmi, uświadomiłem sobie, że wszystko, czym się stałem, zawdzięczam jemu. Nie mnie, nie szczęściu, ale temu człowiekowi, który o nic mnie nie pytał, kiedy potrzebowałem, żeby ktoś mnie zobaczył, a nie żeby mnie analizował.
Sędzia przeglądał akta, a przedstawiciel ratusza paplał o „wartościach miejskich”, „rewitalizacji” i innych wielkich słowach, które nic dla mnie nie znaczyły. Dla mnie to miejsce oznaczało pierwszy ciepły posiłek, pierwsze łóżko, w którym nie bałem się zasnąć, pierwsze godziny, kiedy ktoś powiedział mi: „No, dobrze pan zrobił”.
Podniosłem wzrok. Mihai patrzył na mnie tak, jak ojciec patrzy na syna, kiedy ma zdawać maturę. Z dumą. Z lękiem. Z nadzieją.
