„Pani Sędzio, dwadzieścia trzy lata temu, za tym warsztatem, spałem jak dziecko na śmietniku. Ten człowiek, którego pani tam widzi, nie wezwał policji, nie wyrzucił mnie, nie osądzał. Nakarmił mnie. Dał mi szansę. Nauczył mnie zawodu. Posłał mnie do szkoły. Ustalił mi zasady. I, nie pytając mnie o nic, został moim ojcem. Jeśli dziś jestem prawnikiem, to dzięki niemu. Jeśli jestem człowiekiem, to dzięki niemu. A jeśli ktoś poniża okolicę, to z pewnością nie Mihai. Wręcz przeciwnie. On to poruszył.”
Sala sądowa ucichła. Ta ciężka, ta, która ciąży na piersi.
Sędzia zamknął akta krótkim gestem.
„Dość już usłyszałem.”
Przedstawiciel urzędu burmistrza przeglądał papiery, czerwony na twarzy. Mihai ocierał oczy grzbietem dłoni, udając, że coś go gryzie w szkła okularów.
„Warsztat zostaje tam, gdzie jest. Sprawa zamknięta”.
Te słowa przeszyły moje serce mocniej niż jakikolwiek inny wyrok. Bo nie chodziło tylko o warsztat, ale o wszystko, co to miejsce dla mnie znaczyło.
Kiedy wyszłam na schody sądu, Mihai podszedł do mnie ciężkim krokiem, jak zawsze. Nie mówił wiele, ale kiedy już mówił… czuło się, jakby mówił wszystko, co miał do powiedzenia.
