Wszystko działo się zbyt szybko, by mój umysł mógł za tym nadążyć. Ciężka cisza spadła na salę, jakby nawet muzyka przestała oddychać. Czułam na sobie spojrzenia wszystkich, ale nie potrafiłam się ruszyć.
Chłopiec wciąż trzymał mnie kurczowo. Czułam drżenie jego małego ciała i jego urywany płacz. Zapach dziecka zmieszany z drogimi perfumami i rozlanym winem sprawił, że oczy zaszły mi łzami.
— Ja… ja nie jestem jego mamą — wyszeptałam łamiącym się głosem.
Adam nic nie powiedział. Patrzył na mnie, jakby próbował coś odczytać z mojej twarzy. Położył dłoń na ramieniu chłopca, lecz ten tylko mocniej się mnie uczepił.
