Kij lekko uderzył o drewnianą podłogę.
Jeden dźwięk. Sekunda.
Klara zamknęła oczy, spodziewając się najgorszego.
Constantin powoli wstał z krzesła. Nie wyglądał na złego. Nie wyglądał nawet na zmartwionego.
Wydawał się… zmęczony.
Wziął samochodzik z ręki dziecka.
Obrócił go ostrożnie, jakby to było coś kruchego i cennego.
„Wiesz” – powiedział po chwili – „kiedy byłem mały, nie mieliśmy zabawek”.
