Raluca, ubrana w proste domowe ubranie, siedziała na dywanie z Eduardem i Lilią. Rozłożyła na podłodze duży koc i zaimprowizowała mały „teatr” z zabawek. Pluszowy miś był królem, lalka w podartej sukience księżniczką, a łyżka stała się magiczną różdżką przynoszącą szczęście.
Dzieci śmiały się głośno, biły brawo i prosiły Ralucę, żeby opowiedziała im „kolejną historię”. W kącie pokoju talerz domowych pączków i dwie szklanki mleka przypominały im, że ich zabawa była również małym obiadem.
Adrian pozostał bez ruchu. W piersi narastał mu węzeł emocji, jakiego nie czuł od dawna. Nie chodziło tylko o samą zabawę, ale o tę prostą, ciepłą, ludzką atmosferę, której od dawna brakowało w jego domu. Przed jego oczami nie było już zimnej i luksusowej willi, ale prawdziwy dom, pełen życia.
