..Był mężczyzną, którego już nawet nie rozpoznawali.
Dan wszedł na siłownię z pewnością siebie, jakiej nigdy wcześniej u niego nie widziałem. Garnitur leżał na nim idealnie, a ludzie wokół zdawali się go znać – patrzyli na niego z szacunkiem, niektórzy nawet z podziwem. Ja natomiast czułem, jak pocą mi się dłonie. Byłem przygotowany na to, że ktoś będzie na mnie patrzył z góry, że poczuję ostre spojrzenia i szepty zza pleców. Ale nie spodziewałem się reakcji rodziców: zdumienia zmieszanego ze strachem.
Mama przyłożyła dłoń do piersi, jakby miała atak padaczki. Tata stał z otwartymi ustami, niezdolny wykrztusić słowa. Simona, moja siostra, zamrugała kilka razy, nie rozumiejąc, co widzi.
Dan stanął przed nimi, spokojny jak zawsze.
„Dobry wieczór” – powiedział po prostu.
