„Dla Eleny. I dla Lili”.
Jego słowa sprawiły, że ugięły się pode mną kolana. Mama spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby dopiero teraz zdała sobie sprawę, że zostałam matką.
Ojciec wziął głęboki oddech i po raz pierwszy w życiu zobaczyłam go zdezorientowanego. Załamywał ręce. Unikał wzroku Dana.
„Synu… my… może źle oceniliśmy sytuację”.
„Nie jestem twoim synem” – powiedział cicho Dan. „Ale jestem mężem Eleny. I ojcem jej córki. I tylko to się liczy”.
Moja matka zaczęła płakać. Nie głośno, ale cicho, jakby dopiero teraz zrozumiała, jak wielką krzywdę wyrządzili.
„Eleno… przepraszamy” – wymamrotała.
Przez chwilę chciałam uciec, przestać cokolwiek słyszeć. Te lata bólu, niedostatku, zastanawiania się, czy jestem dla nich jeszcze cokolwiek warta – paliły mnie w gardle. Ale potem spojrzałam na Dana, który tak spokojnie ściskał moją dłoń, i poczułam, jak spokój ogarnia moją duszę.
