„Ty?… szczęście ode mnie?” – powiedziałem powoli, żeby zrozumiał. Doszedłeś do człowieka, którego wyrzuciłeś na mróz.
Mama zakryła twarz dłońmi. Tata stał nieruchomo, wpatrując się w podłogę, jak dziecko przyłapane na błędzie. Przez chwilę czułem gulę w gardle, ale ją przełknąłem. Nie zamierzałem wpaść w tę samą pułapkę, co wcześniej.
„Słuchaj” – kontynuowałem. „Nie mogę dać ci tego, czego nigdy nie miałeś dla mnie: domu, posiłku i miłości. Ale mogę dać ci szansę. Tylko jedną”.
