Ale kiedy odwróciła się do drzwi, jej teściowa, wściekła, że wyśmiewa się z niej przy gościach, wybuchnęła: „Jak śmiesz tak mówić w moim domu? Kim ty jesteś, żeby nas pouczać?”.
Ion zatrzymał się. Spojrzał jej prosto w oczy i spokojnie odpowiedział: „Człowiek, który wychował córkę ze wstydem i zdrowym rozsądkiem. Który, jak widzę, w twoim przypadku zaginął po drodze”.
Kilka kobiet w pokoju skinęło głowami z aprobatą. Młodszy mężczyzna wyszeptał: „Zgadza się, bracie, dobrze im powiedział”. Atmosfera nagle się zmieniła. Twarz teściowej poczerwieniała, a teść wstał, mamrocząc coś o „rodzinnych nieporozumieniach”.
Maria nie mogła już tego znieść. Łzy spływały jej po policzkach, ale w jej sercu mieszały się wstyd i wdzięczność. Po raz pierwszy ktoś naprawdę jej bronił.
Ojciec otworzył drzwi i przed wyjściem powiedział tylko: „Pamiętaj, pieniądze przemijają, ale wstyd pozostaje. A kiedy ludzie nie wiedzą, czym jest wstyd, przestają być ludźmi”.
Potem odeszli. Ulica była zimna, ale cisza, która nad nimi zapadła, była kojąca. Maria oparła głowę na ramieniu ojca i wyszeptała: „Ojcze… dziękuję”.
