Moja matka poruszała się z typową dla siebie, elegancką postawą, w kremowej marynarce, z perłami odbijającymi słońce. Zaśmiała się z czegoś, co powiedział mój ojciec, a jej dłoń lekko położyła się na jego przedramieniu w tym idealnym, gotowym do zdjęcia stylu, który opanowała dekady temu. Mój ojciec – kapitan Thomas Cartwright w stanie spoczynku – szedł dumnie, jakby wciąż był właścicielem rufy, a jego stary mundur był tak wyprasowany, że mógł przeciąć skórę.
Nie patrzyli w stronę bramy.
Nie patrzyli w moją stronę.
Przeszli przez otwór bez wahania, jakby świat nigdy nie zmuszał ich do wyboru między dziećmi.
Potem przybył Marcus.
Biały mundur galowy. Nieskazitelny uśmiech. Szerokie ramiona. Naturalna, władcza postawa, jakby stworzony do ceremonii. Rodzinny klejnot. Syn z plakatu rekrutacyjnego. Człowiek, który potrafił rozbujać tłum w oklaskach jedynie za pomocą kąta podbródka.
