Dawid powoli skinął głową. „Tak. Dla informacji.”
Słowo zawisło w powietrzu niczym cień.
„Informacje o czym?”
David spojrzał na nas obu uważnie. „O szlakach żeglugowych, harmonogramach przewozów i niektórych kontenerach, które miały przejść przez amerykańskie porty bez kontroli”.
W pokoju zapadła cisza.
Głos Ethana był cichy. „Pomagałeś przemytnikom?”
Dawid na chwilę zamknął oczy. „Tak.”
Serce mi stanęło. Przez lata myślałam, że David pracuje w transporcie międzynarodowym. Ale prawda była o wiele mroczniejsza. Pomagał przestępcom w przemycie nielegalnych ładunków do kraju. I nagle wszystko nabrało sensu. Pieniądze. Tajna firma. Zagraniczni partnerzy.
Ale było jedno pytanie, którego nadal nie rozumiałem.
„Dlaczego?” wyszeptałam. „Dlaczego zrobiłeś coś takiego?”
David spojrzał na mnie powoli. „Bo trzy lata temu straciłem wszystko”.
W pokoju panowała cisza.
“Co masz na myśli?”
Głos Davida stał się ciężki. „Moja firma upadła. Tonąłem w długach. Nie chciałem, żebyś o tym wiedział. Więc kiedy Klaus zaproponował mi sposób na zarobienie pieniędzy, przyjąłem go”.
Ethan pokręcił głową. „To nie usprawiedliwia pomagania przestępcom”.
Dawid nie sprzeciwiał się. „Wiem”.
Potem spojrzał mi prosto w oczy. „Plan mieszkania… to miała być moja ucieczka”.
“Ucieczka?”
„Tak. Planowałem wziąć pieniądze i zniknąć, zanim wszystko mnie dopadnie.”
Poczułem ucisk w piersi. „Chciałeś zostawić mnie z konsekwencjami”.
Dawid nic nie powiedział, bo prawda była oczywista.
Ale gdy już myślałam, że wieczór nie może stać się bardziej szokujący, David powiedział coś, co sprawiło, że Ethan natychmiast wstał.
„Tak czy inaczej, teraz jest już za późno”.
Oczy Ethana się zwęziły. „Za późno na co?”
Dawid spojrzał w okno. „Dla nich”.
“Kto?”
Głos Davida zniżył się do szeptu. „Ludzie, z którymi pracowałem”.
I w chwili, gdy to powiedział, przed domem zatrzymał się samochód.
A potem jeszcze jeden.
I jeszcze jedno.
Ethan odsunął zasłonę. Jego twarz zbladła.
“Babcia-“
“Co to jest?”
„Właśnie podjechały trzy czarne samochody.”
Wychodzili mężczyźni. Mężczyźni, którzy nie wyglądali na przyjaznych.
Głos Davida brzmiał pusto. „Musieli mnie śledzić”.
Serce waliło mi jak młotem. „Śledziłem cię?”
“Tak.”
A sposób, w jaki ci mężczyźni szli w kierunku domu, dawał przerażająco jasno do zrozumienia jedną rzecz.
Prawdziwe niebezpieczeństwo dopiero się zaczynało.
Pierwszą rzeczą, którą zauważyłem, był dźwięk. Drzwi samochodu zamykały się na zewnątrz.
