„Wydaje mi się, że wy dwaj cieszycie się z tego małego zwycięstwa.”
Zostałem na miejscu. „Czego chcesz, Davidzie?”
Zaśmiał się cicho. „Chcesz?”
Rozejrzał się po kuchni, jakby nigdy jej nie widział. „To też kiedyś był mój dom”.
Słowa brzmiały dziwnie.
Kiedyś tak było.
Oparł się o blat. „Naprawdę nastawiłeś przeciwko mnie mojego wnuka”.
Ethan mówił spokojnie. „Nikt mnie od ciebie nie nastawił. Twoje działania to zrobiły”.
Dawid zacisnął szczękę. „Myślisz, że wszystko rozumiesz?”
Ethan nic nie powiedział. Potem David spojrzał prosto na mnie.
„Maggie, musimy porozmawiać.”
„Rozmawiamy.”
„Nie w ten sposób”. Wskazał na Ethana. „Sam”.
Pokręciłem głową. „Nie. Cokolwiek masz do powiedzenia, możesz powiedzieć tutaj”.
Przez chwilę Dawid wyglądał na rozgniewanego. Potem stało się coś dziwnego. Westchnął. Głęboko i zmęczył się.
„Znalazłeś dokumenty firmy, prawda?”
Ethan odpowiedział: „Tak.”
Dawid powoli skinął głową. „Domyślałem się, że tak zrobisz”.
Odsunął krzesło i usiadł naprzeciwko nas. Jego głos brzmiał teraz inaczej. Ciszej. Prawie pokonany.
„Oboje uważacie, że jestem jakimś przestępcą.”
Nic nie powiedziałem.
Potem Dawid spojrzał na Ethana. „Powiedziałeś jej już wszystko?”
Ethan zmarszczył brwi. „Co masz na myśli?”
Dawid uśmiechnął się lekko. „Całą prawdę”.
W pokoju nagle zrobiło się zimniej.
„Jaka prawda?” zapytałem.
David powoli pochylił się do przodu. „Prawda o tym, dlaczego ci ludzie wysłali mi pieniądze”.
Oczy Ethana się zwęziły. „No dalej.”
David spojrzał mi prosto w oczy. „Maggie, te płatności nie były przeznaczone na inwestycje. Nie były przeznaczone na transakcje nieruchomościami. Były przeznaczone na coś zupełnie innego”.
Moje serce zaczęło bić szybciej. „Coś jeszcze?”
