Uśmiech Klausa zniknął. „Ludzie, dla których pracuję, nie lubią błędów”.
Serce zaczęło mi walić jak młotem. W pokoju panowało napięcie.
Nagle Dawid zrobił krok naprzód. „Posłuchaj mnie. Informacje, które ci przekazałem, już się kończą”.
Klaus uniósł brew. „Zatrzymuje się?”
„Tak. Koniec z trasami żeglugowymi, koniec z rozkładami jazdy kontenerów, nic.”
Jeden z mężczyzn za Klausem się roześmiał. „Myślisz, że to takie proste?”
David spojrzał prosto na Klausa. „Weź tyle pieniędzy, ile mi dałeś. Weź mieszkanie. Weź wszystko. Ale zostaw moją rodzinę w spokoju”.
W pokoju zapadła cisza.
Po raz pierwszy Klaus wyglądał na lekko zaskoczonego. „Twoja rodzina?”
“Tak.”
David spojrzał na mnie przelotnie, a potem z powrotem na Klausa. „To był mój bałagan, nie ich”.
Klaus przyjrzał mu się uważnie. „W końcu rozwinęło się w tobie sumienie”.
Głos Davida był cichy. „Może za późno. Ale tak.”
Klaus westchnął. „David, powinieneś był o tym pomyśleć trzy lata temu”.
Potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
Syreny.
Na początku dalekie, potem coraz głośniejsze.
Syreny policyjne.
Ethan powoli odłożył telefon. „Dzwoniłem do nich pięć minut temu”.
Klaus odwrócił głowę w stronę okna. Odgłos policyjnych radiowozów stał się głośniejszy. Dołączyło więcej syren. Mężczyźni za Klausem zaczęli się nerwowo wiercić.
Klaus spojrzał na Davida. „Naprawdę myślałeś, że to się dobrze skończy?”
Dawid nie odpowiedział.
Czerwone i niebieskie światła błysnęły przez okno. Na zewnątrz zatrzymało się kilka radiowozów. Funkcjonariusze wyskoczyli z nich. W ciągu kilku sekund drzwi wejściowe wypełniły się głosami.
„Policja! Nie ruszać się!”
Mężczyźni za Klausem powoli unieśli ręce. Klaus spojrzał na Davida po raz ostatni.
„To jeszcze nie koniec”.
Jednak nie stawiał oporu.
Policjanci szybko otoczyli pokój. Zatrzasnęły się kajdanki. W powietrzu unosiły się pytania. Ethan stał cicho obok mnie. Obserwowałem wszystko, jakby to była część dziwnego snu.
W ciągu kilku minut Klausa i pozostałych mężczyzn wyprowadzono na zewnątrz.
Dawid stał na środku kuchni. Podeszło do niego dwóch funkcjonariuszy.
„Panie Walker, jest pan aresztowany za pomoc w przestępczych operacjach przemytniczych”.
Dawid skinął głową. „Rozumiem.”
Kiedy zakładali mu kajdanki, odwrócił się w moją stronę. Nasze oczy się spotkały. Przez prawie trzydzieści lat dzieliliśmy ten sam dom, to samo życie. Teraz wszystko się kończyło. Spodziewałem się gniewu albo oskarżeń, ale jego głos brzmiał spokojnie.
„Maggie, przepraszam.”
Słowa zawisły w powietrzu.
Następnie funkcjonariusze wyprowadzili go na zewnątrz.
Migające policyjne światła powoli przygasły, gdy samochody odjechały. W domu znów zapadła cisza. Ethan zamknął drzwi wejściowe.
“Babcia…”
Usiadłem powoli. Nogi mi się trzęsły.
Usiadł obok mnie. „Wszystko w porządku?”
Rozejrzałem się po kuchni. Ta sama kuchnia, ale wszystko wydawało się inne.
