Prawdę poznałam z nieoczekiwanego miejsca.
Od jego matki.
Zadzwoniła do mnie pewnego ranka, cicho, jakby bała się, że ktoś ją podsłucha. Powiedziała, że nie wie, czy to słuszne, ale nie może już dłużej milczeć. Że Andriej powiedział wszystkim, w pracy i w rodzinie, że „nie jestem prawdziwą kobietą”. Że jego nowa żona będzie dowodem na to, że problem tkwił tylko we mnie.
Przyjęcie nie było zwykłym świętowaniem.
To była demonstracja.
Chcieli, żebym tam była, żeby wszyscy mogli zobaczyć, jak on „wygrał”. Jak pozbył się „ułomnej” kobiety i teraz ma wszystko, czego zapragnął.
