Dałam mu czas na dotarcie na lotnisko. Wiedziałam, że odejdzie; mężczyźni czasami myślą, że do następnej przerwy na kawę wszystko załatwią. O umówionej godzinie weszłam do strefy publicznej i obserwowałam ich z kąta. Mihai – bo tak miał na imię, od imienia, które tyle razy powtarzałam w myślach – szedł nerwowo obok młodej kobiety o starannie uczesanych włosach, uśmiechniętej, która niczego nie podejrzewała. Byli blisko, trzymali się za ręce, szczęśliwi na swój sposób.
Poczułam, jak dziecko we mnie trochę umiera, ale kobieta we mnie była wściekła. Nie krzyczałam, nie robiłam scen. Zadzwoniłem pod numer wydziału, który otrzymał skargę, i poprosiłem o potwierdzenie: „Tak, alarm graniczny jest aktywny. Prosimy służby graniczne o sprawdzenie przy wyjeździe z kraju”. Uśmiechnąłem się chłodno. Pozostało mi tylko obserwować konsekwencje.
