Mój syn i jego żona poprosili mnie, żebym zajął się ich dwumiesięcznym dzieckiem, podczas gdy poszli na zakupy. Ale bez względu na to, jak go trzymałem lub próbowałem uspokoić, wciąż płakał niekontrolowanie. Natychmiast wiedziałem, że coś jest nie tak. Kiedy podniosłem jego ubranie, żeby sprawdzić pieluszkę… zamarłem. Było tam coś… coś niewiarygodnego. Moje ręce zaczęły drżeć. Wziąłem go i natychmiast ruszyłem do szpitala.

Jej głos był ledwie słyszalny.

„…niania.”

To słowo zawisło w powietrzu między nami.

Moje serce zadrżało.

„Zatrudniliście nianię?” zapytałem powoli.

Daniel znów odezwał się przez telefon.

„Tylko na część etatu,” powiedział szybko.

„Tylko na kilka godzin rano, żeby Megan mogła odpocząć.”