„Wybacz mi… Nie wiedziałam… Byłam głupia”.
Spojrzałam na nią łagodnie.
„Nie musisz mi wybaczać. Życie uczy nas wszystkiego we właściwym czasie”.
Potem ruszyłam do drzwi. Za mną goście patrzyli na mnie z szacunkiem, a mój mąż podszedł i dumnie wziął mnie za rękę.
W samochodzie spojrzał na mnie z uśmiechem:
„Mogłaś już wszystkich uciszyć”.
Zaśmiałam się cicho.
„Nie ma potrzeby. Ci, którzy się liczą, wiedzą, kim jestem. Inni… kiedyś się nauczą”.
