— „Straciłaś mnie dawno temu. Tylko że dopiero teraz to sobie uświadamiasz”.
Wzięła długopis, podpisała i po raz pierwszy od dawna poczułam, że oddycham.
Wstałam, wzięłam teczkę i spakowałam wszystko do teczki. Potem spojrzałam na nią po raz ostatni.
— „Uważaj na siebie, Valeria”.
Wyszłam na deszcz. Zimne powietrze szczypało mnie w twarz, ale było czyste i świeże. Nie czułam już ciężaru w piersi.
Szedłem bez celu, sam ze sobą i odgłosem moich kroków na mokrym asfalcie. Myślałem o wszystkich zmarnowanych latach, o wszystkim, co oddałem za miłość, która dawno przestała mnie kochać.
Ale gdzieś, pomiędzy szumem deszczu a słabym światłem latarni, czułem, że moje życie dopiero się zaczyna. Nie ze złością, nie z nienawiścią, ale z nowym spokojem – spokoju człowieka, który nauczył się stawiać kropkę dokładnie tam, gdzie inni postawiliby przecinek.
