Wzroki gości zwróciły się w ich stronę ze zdumieniem i podziwem. Julia poczuła, jak jej serce bije szybciej, ale nie był to strach; to była czysta fascynacja, chwila autentycznego połączenia pośród powierzchownego świata.
Słowa nie były już potrzebne. W tańcu rozumieli się z spojrzeń, gestów, wibracji powietrza naładowanego emocjami. Każdy krok sprawiał, że cała sala cichła, jakby czas się zatrzymał.
Po kilku minutach muzyka ucichła, a oni oboje stali niemal przyklejeni do siebie, ich oddechy były zsynchronizowane, a oczy błyszczały w ciepłym świetle żyrandoli. Kenji uśmiechnął się do niej nieśmiało, a Julia odpowiedziała uśmiechem, który wyrażał więcej niż jakiekolwiek słowa.
Na chwilę wszyscy zapomnieli o luksusie i pozorach wokół nich. Byli tylko oni dwoje i ich wyjątkowa, autentyczna chwila, która całkowicie odmieniła ich wieczór.
