Usiadłam wygodnie, obserwując, jak okno złoci się od zachodu słońca, gdy jechaliśmy wzdłuż Lake Shore Drive, a po prawej stronie migotał łuk jeziora Michigan. Po raz pierwszy od lat moje serce biło powoli, spokojnie i jakoś mocniej.
Nie wiedziałam, jak skończy się noc. Wiedziałam tylko tyle:
Kobieta w czternastym rzędzie już tam nie siedziała.
Taras Lake View znajdował się tuż nad jeziorem Michigan, wszystkie ściany ze szkła łapały ostatnie promyki dziennego światła. Wieczorne światło obmywało jedwabne zasłony złotem. W jadalni rozbrzmiewał delikatny jazz, a łagodne dźwięki saksofonu przebijały się przez cichy brzęk sztućców i cichy śmiech kilku zamożnych par w pobliżu.
Seb wybrał mały stolik w rogu, zwrócony w stronę wody, gdzie białe żagle w oddali wyglądały jak unoszące się fragmenty pamięci. Odsunął moje krzesło, wciąż precyzyjne i zamyślone, jakby pięćdziesiąt lat nigdy nie zostało odcięte.
„Wciąż lubisz siedzieć przy oknie” – powiedział delikatnie. „Pamiętasz nasz pierwszy raz w Romano’s? Wybrałaś stolik przy szkle, żeby światło padało idealnie na jedzenie”.
Zaśmiałam się, muskając palcami chłodną szklankę z wodą. „Pamiętasz to?”
„Wszystko, co z tobą związane” – powiedział, jego oczy były ciepłe i głębokie.
Przyszedł kelner. Seb nie potrzebował menu.
„Lasagne z wołowiną, sałatką caprese, bez cebuli i małą porcją włoskiego czerwonego wina, nieschłodzonego” – zamówił.
Wpatrywałam się w niego zdumiona. „Dokładnie to samo zamówiłem pięćdziesiąt lat temu”.
Uśmiechnął się tylko i skinął głową, pozwalając kelnerowi odejść.
Zapadła łagodna cisza. Patrzyłem, jak fale na jeziorze odbijają pierwsze światła miasta, migające wzdłuż linii brzegowej. Było tak spokojnie, że nie wiedziałem, od czego zacząć. W końcu pierwszy odezwał się Seb.
Chciał wiedzieć, jak żyłam przez te wszystkie lata. Czytał w gazetach, że moi uczniowie mnie uwielbiają, ale chciał usłyszeć to ode mnie.
Uśmiechnąłem się powoli. „Uczyłem angielskiego przez czterdzieści dwa lata – głównie w Whitman, Dickinson, Baldwin, te, które moje dzieci z South Side czuły w kościach. Chyba najbardziej cieszą mnie wizyty byłych uczniów. Niektórzy przyprowadzają swoje małe dzieci i mówią, że to dzięki mnie poszli na studia”.
Zatrzymałem się, a potem kontynuowałem. „W ostatnich latach uczyłam, opiekując się Haroldem. Jego choroba trwała ponad dwa lata. Każdego wieczoru czytałam mu wiersze Whitmana, które uwielbiał. Po jego śmierci czytałam dalej, jakby wciąż siedział w fotelu.”
Seb słuchał, nie przerywając. Od czasu do czasu kiwał głową, a w jego oczach malował się smutek, na który nie śmiałam patrzeć zbyt długo.
