W ciągu następnych kilku dni usunęłam wszystkie aplikacje randkowe. Obiecałam sobie, że nie potrzebuję już niczyjej aprobaty, żeby czuć się piękna. Zaczęłam spacerować, znowu gotować, częściej się śmiać.
Aż pewnego wieczoru w sklepie na rogu, mężczyzna zapytał mnie, czy może stanąć obok mnie w kolejce. Miał łagodne spojrzenie i ciepły uśmiech. Nie prawił mi żadnych tanich komplementów, nie analizował mnie od stóp do głów.
Odwzajemniłam uśmiech. Życie nie zawsze daje ci to, czego chcesz, ale czasami daje ci dokładnie to, czego potrzebujesz – kiedy nauczysz się nie zadowalać byle czym.
W ten sposób zrozumiałam, że prawdziwa zemsta to nie upokorzenie drugiej osoby. To życie w pięknie, z podniesioną głową, podczas gdy ona pozostaje więźniem własnej nędzy.
