Ale ja… poczułem, jakbym po raz pierwszy w życiu miał powietrze w płucach.
„Wiesz, dlaczego to zrobiłem?” — powiedział ojciec, próbując odzyskać resztki panowania nad sobą. „Bo nigdy nie miałeś ambicji. Nie byłeś jak Bogdan”.
„Nie, ojcze” — odpowiedziałem. „Nie byłem jak on. I dzięki Bogu za to”.
Z sali dobiegł szmer zdziwienia. Wujek Tom cofnął się o krok, pozwalając mi mówić.
„Całe życie pragnąłeś żołnierza, a nie syna. Chciałeś kogoś, kto będzie kontynuował twoje wojny, a nie kogoś, kto zbuduje coś dobrego. Ale spójrz, jak się toczy koło…”
Podniosłem kartkę.
„Nie jest tu napisane, że muszę przejąć imperium”. Jest tylko napisane, że należy do mnie. I wiesz co? Odmienię je według własnej woli. Bez upokorzenia. Bez strachu. Bez arogancji.
Tata zamarł. Bogdan zrobił krok, ale mama z nieoczekiwaną siłą go odciągnęła.
— Dosyć, Bogdanie — powiedziała mu. — Dosyć.
Twarz taty stężała, jakby w sekundę postarzał się o dziesięć lat.
Zszedłem ze sceny. Po raz pierwszy ludzie zrobili mi miejsce, nie jak niewidzialnej osobie… ale jak człowiekowi, który właśnie doszedł do swoich praw.
Wujek Tom położył mi rękę na ramieniu.
