…nie, nie było hałaśliwej zemsty. Nie krzyczałam, nie przeklinałam, nie rzucałam talerzami. Po prostu robiłam to, co umiałam najlepiej: odkładałam rzeczy na miejsce.
Kiedy rano zadzwonił telefon, nie spieszyłam się z odebraniem. Już wiedziałam, co się wydarzy. Pierwszy był Sergiu. Jego głos drżał, starał się zachować spokój, ale wyczuwałam panikę.
— Siostro, co zrobiłaś? Dlaczego zamrozili moje konta? Dlaczego odholowali mi samochód?
Wzięłam głęboki oddech. Zrobiłam sobie kawę i dopiero wtedy jej odpowiedziałam.
— Cofnęłam gwarancję. To wszystko.
