Nie powiedziałam nic. Podeszłam bliżej, przytuliłam go i poczułam, jak ciężar w końcu spada mi z ramion.
Nie potrzebowałam jego uznania, żeby wiedzieć, kim jestem. Ale tego wieczoru, wśród świateł i muzyki weselnej, zrozumiałam coś: że czasami największym zwycięstwem jest nie stać się jak ci, którzy cię skrzywdzili.
I po raz pierwszy naprawdę się uśmiechnąłem.
