Ale zamiast łez, przyszła mi do głowy zimna, matematyczna myśl: skoro uważają, że powinienem „dzielić się sukcesem”, to podzielę się prawdą. Całą. Bez ukrywania czegokolwiek. Bez wstydu. Bez zabezpieczenia.
Następnego dnia zacząłem realizować plan. Nie był on ani brutalny, ani złośliwy; opierał się na rzeczywistości i konsekwencjach. Zadzwoniłem do mojego prawnika i omówiłem pomysł przepisania mieszkania na moje nazwisko i tylko moje, z klauzulą o niekwestionowaniu praw własności. Potem poszukałem agencji nieruchomości i poprosiłem o wycenę — nie dlatego, że chciałem sprzedać, ale żeby mieć oficjalny dowód wartości, na wypadek gdyby moi rodzice mieli jeszcze jakieś pomysły. Mieszkanie było warte ponad 600 000 lei.
To wszystko bolało, ale ból był idealnym paliwem.
Kilka dni później zadzwoniła do mnie mama, jakby nic się nie stało. Jej ton był ten sam: autorytarny, zimny, rozkazujący.
— Podjęłaś już decyzję? Clara nie może żyć z czynszu jak biedak, robiąc z nas idiotów.
To „zrobienie z nas idiotów” przelało czarę goryczy.
