Simona… Myliłam się”.
Jej zdanie upadło jak kamień na próg. Mama nigdy nie przepraszała. Ani wtedy, gdy miała rację, ani wtedy, gdy się myliła. Była osobą, która, jeśli dała ci bajgla, przez trzy lata przypominała, że cię „karmiła”.
Ale teraz jej oczy były zaczerwienione, a ręce się trzęsły. Wyciągnęła do mnie kopertę, ściskając ją jak cząstkę życia, która wyciekała jej przez palce.
Stałam w drzwiach, jedną ręką trzymając klamkę, próbując powstrzymać serce. Wiedziałam, że jeśli pozwolę jej mówić zbyt długo, wszystko zamieni się w kolejne oskarżenie.
„Nie przyszłam, żeby ci dokuczyć” – powiedziała ledwo słyszalnym głosem. „Twój ojciec… źle się czuje”.
