Elaine zawzięła się na to, zapytała gdzie, a tydzień później „wpadli”, by obejrzeć obiekty.
Teraz, w tym holu, oczy Richarda szukały sojuszników. Nie znalazł żadnego. Menedżer czekał, cierpliwy jak sędzia.
Oliver westchnął i podjął decyzję. „Mogą zachować dostęp” — powiedział — „jeśli będą przestrzegać tych samych zasad co wszyscy inni.
Bez scen. Bez obrażania. A jeśli nie potrafią tego zrobić, usuń dodatek dzisiaj.”
Głos Elaine się zaostrzył. „Zakazałbyś własnym rodzicom?”
„Chcę się chronić” — odpowiedział Oliver. „I chcę chronić to miejsce przed dramatami.”
Twarz Richarda zaczerwieniła się. „Myślisz, że pieniądze dają ci władzę?”
Oliver prawie się zaśmiał, ale wyszło cicho. „Nie. Myślę, że decyzje dają władzę. Pieniądze tylko płacą składkę członkowską.”
Menadżer skinął głową raz. „Rozumiem, panie Vance. Czy chce pan, aby dodatek został objęty okresem próbnym? Każde dalsze zakłócenie automatycznie odebrałoby dostęp.”
Okres próbny. To słowo ucieszyło Olivera w ponury sposób. To był język, który kochał jego ojciec — polityka, konsekwencja, struktura. Oliver używał go teraz, aby wyznaczyć granicę.
„Tak,” powiedział Oliver. „Okres próbny.”
Ramiona Elaine napięły się. „To okrutne.”
