W tym momencie coś we mnie pękło, ale nie ze wstydu, lecz z ulgi. Nagle sala przestała być sceną, w której czułam się mała i nie na miejscu. Po raz pierwszy poczułam się postrzegana jako istota ludzka, nie jako etykieta, nie jako „dziewczyna bez pieniędzy”. Spojrzenie pani Beatrice się zmieniło. Nie było już zimne, nie było już wyższościowe. Było ludzkie. Było wrażliwe.
Usiadła ponownie, a ceremonia trwała dalej, ale coś w powietrzu się zmieniło. Niektórzy goście odwracali wzrok ze wstydem, inni próbowali udawać obojętność. Ja jednak ledwo mogłam powstrzymać łzy. Andriej ścisnął moją dłoń mocniej. W jego oczach przeczytałam: „Jesteś wystarczająca”.
