— Nie waż się tak mówić o mojej żonie!
— Będę mówić, co chcę! — głos Swiety dzwonił od złości. — My jesteśmy rodziną, rozumiesz? Rodziną! A ona jest obca! I jeśli ją wybierasz, to wiedz — mama się o tym dowie. I będzie bardzo rozczarowana. Bardzo.
— Niech się dowie — Anton poczuł, jak coś w piersi się rozwiązuje, uwalnia. — Jestem mężem Leny. Ona jest moją rodziną. A wy…
— A my co?
— A wy możecie czasem zrozumieć, że świat nie kręci się wokół was. I że ja też mam prawo do prywatnego życia. Do własnego domu. Do swoich granic.
— Granice! — prychnęła Swieta. — To ona nauczyła cię tej psychologicznej bzdury? Granice, przestrzeń osobista… A co z wartościami rodzinnymi? A więzy krwi?
— Wartości rodzinne to nie sytuacja, w której jeden ciągle daje, a inni tylko biorą — Anton sam zdziwił się stanowczością własnego głosu. — Swieta, kocham cię. Jesteś moją siostrą. Ale ten Nowy Rok spędzimy z Leną we dwoje. Przepraszam.
Oddychała ciężko do słuchawki.
— Wiesz co, Antosza? — wydusiła w końcu. — Walcie się oboje z tą waszą działką. My i bez was mamy gdzie jechać. I nie licz, że po tym wszystkim będzie jak dawniej. Przekroczyłeś granicę.
— Jeśli ta granica jest tam, gdzie nie wolno mi mieć własnego życia, to cieszę się, że ją przekroczyłem — odpowiedział i rozłączył się.
Telefon wysunął mu się z rąk. Anton usiadł na kanapie, czując, jak po ciele rozlewa się dziwna mieszanina strachu i ulgi. Zrobił to. Po raz pierwszy w życiu powiedział siostrze „nie”. Po raz pierwszy postawił Lenę na pierwszym miejscu, nie oglądając się na zdanie matki i siostry.
Po pięciu minutach przyszła wiadomość od matki:
