Nigdy nie powiedziałam teściom, że jestem córką Prezesa Sądu Najwyższego. Kiedy byłam w siódmym miesiącu ciąży, zmusili mnie do samodzielnego ugotowania całej kolacji wigilijnej. Moja teściowa nawet kazała mi jeść stojąc w kuchni, mówiąc, że to „zdrowe dla dziecka”. Kiedy próbowałam usiąść, odepchnęła mnie tak mocno, że zaczęłam poronienie. Sięgnęłam po telefon, by wezwać policję, ale mój mąż chwycił go i drwił: „Jestem prawnikiem. Nie wygrasz”. Spojrzałam mu prosto w oczy i spokojnie powiedziałam: „To zadzwoń do mojego taty”. On zaśmiał się, wybierając numer – nieświadomy, że jego kariera prawna zaraz się skończy.
Od 5:00 rano gotowałam na kolację wigilijną teściów. Ale gdy poprosiłam, bym mogła usiąść na chwilę z powodu bólu pleców, moja teściowa, Sylvia, uderzyła ręką w stół.
„Służące nie siedzą z rodziną,” wydyszała. „Jedz w kuchni, na stojąco, kiedy skończymy. Znaj swoją rolę!”
David, mój mąż, jedynie pocałował łyk wina obojętnie.
„Posłuchaj mojej matki, Anno. Nie rób mi wstydu przed kolegami.”
Nagły skurcz sprawił, że się zachwiałam.
„David… to boli…”
