Następnego dnia poszłam do pracy. Koledzy gratulowali mi, pytali, jak przebiegła ceremonia. Powiedziałam prawdę: „Było pięknie. Cicho”. I nie czułam już potrzeby niczego wyjaśniać.
Wieczorem zrobiłam coś, co odkładałam na później. Otworzyłam konto bankowe. Przelałam 500 lei na nowe konto oszczędnościowe o nazwie „Dla mnie”.
To niewiele. Ale to był początek.
W kolejnych dniach mama kontynuowała telefony, wiadomości, gniew, wyrzuty. A potem nagle cisza. Cisza, jakiej nigdy wcześniej nie czułam: cisza, w której nie byłam już tylko źródłem pieniędzy.
W tej ciszy zaczęłam odkrywać siebie. Czytać. Spać. Pracować bez guli w gardle. Planować. Myśleć o tym, kim jestem, a nie kim muszę być dla innych.
