Jej ojciec był wojskowym, byłym oficerem, który znał wartość samokontroli, cierpliwości i precyzji. Matka – trenerka judo, mistrzyni sportu – uczyła, że prawdziwa siła nie polega na tym, by uderzyć pierwszy, lecz by umieć wytrzymać do końca. W ich domu często powtarzano: „Mów tylko wtedy, gdy twoje słowa są ważniejsze niż milczenie.” Dla Ariny to nie było tylko powiedzenie – to była życiowa zasada.
Od najmłodszych lat przysłuchiwała się rozmowom dorosłych. Ojciec opowiadał, jak podczas ćwiczeń trzeba było godzinami leżeć nieruchomo, nawet oddychać ostrożnie, by nie zdradzić swojej pozycji. Matka mówiła, że w pojedynku wygrywa nie ten, kto uderzy pierwszy, ale ten, kto wytrwa mimo wszystko. Te historie kształtowały jej zrozumienie, że siła to nie brutalność, lecz panowanie nad sobą, jasność myśli i gotowość do działania we właściwym momencie.
Od czwartego roku życia Arina wiedziała, jak upaść, by nie uszkodzić stawów. W wieku pięciu lat potrafiła wydostać się z prostego chwytu. W wieku ośmiu umiała się obronić nawet przed dwoma napastnikami. Treningi nie były brutalne – były uporządkowane i przemyślane, jak partia szachów. Żadnej zbędnej energii. Tylko to, co konieczne. Jak oddech. Jak krok. Jak decyzja.
W szkole była zwykłą dziewczynką. Nie liderką, nie pięknością, nie gwiazdą klasy. Po prostu Ariną. Powściągliwą, spokojną, niemal niewidzialną. Przez długi czas nikt się nią szczególnie nie interesował. Wszystko zmieniło się w szóstej klasie. Wtedy właśnie starszy uczeń, przekonany, że wolno mu wszystko, złapał ją za rękę na korytarzu i przycisnął do ściany, mówiąc:
– Hej, ślicznotko, może się przejdziemy?
