„Wszystkiego najlepszego, Mario” – wyszeptała do siebie łamiącym się głosem.
Zdmuchnęła świeczkę, wypowiadając to samo życzenie, co każdej nocy: nie czuć się tak samotna na świecie.
Nie wiedziała, że po drugiej stronie okna zatrzymał się czarny Mercedes-Benz.
Leonardo Herrera, właściciel rezydencji i sieci hotelowej na Riwierze Maya, wysiadł z samochodu, dźwigając na barkach ciężar całego świata.
W wieku czterdziestu dwóch lat sukces finansowy posłużył jedynie do tego, by otoczyć jego serce złotą klatką po śmierci żony Isabeli trzy lata wcześniej.
Szedł w kierunku głównego wejścia, wlokąc się z wyczerpaniem po dwunastu godzinach pustych spotkań, gdy przyćmione światło w kuchni przykuło jego uwagę.
Zaintrygowany, podszedł cicho przez boczny ogród, delikatnie stąpając po kamieniach, aby nie narobić hałasu.
Gdy wyjrzał przez szybę, obraz uderzył go z siłą huraganu.
Była Maria.
Twój pracownik.
Kobieta, którą widywał codziennie, lecz nigdy jej tak naprawdę nie przyjrzał się.
