Na zewnątrz wiatr miotał liśćmi na podwórku i zdawało mi się, że słyszę kroki biegnących dzieci, jak kiedyś.
Wtedy zrozumiałam: nie byłam już kobietą, która straciła wszystko. Byłam kobietą, która odbudowała z ruin coś więcej niż ból – życie z sensem.
I po raz pierwszy od dawna się uśmiechnęłam.
