„Może… zostać?”
Świat wokół niej zdawał się tracić sens. Garnki, menu, napiwki, harmonogram, zasady… wszystko się rozpłynęło.
„Zostanę tak długo, jak będzie trzeba” – odpowiedziała, uśmiechając się ciepło.
Po raz pierwszy od dawna dziewczyny zaczęły oddychać rytmicznie, w ten sam sposób. Jak uzdrawiający chór. Loredana zaczęła coś mówić, ale Fabian położył dłoń na jej przedramieniu.
„Zostaw to. Przyjrzyj się uważnie. Tak wygląda cud”.
Tego wieczoru restauracja nie zamykała się o 23.
Zamknęła się znacznie później, bo kiedy dusze mówią, czas przestaje być panem.
A Paula, kobieta, która zmywała naczynia, dała światu lekcję: to nie pieniądze leczą, to ludzie.
