Jednak największym zwycięstwem nie był spokój w domu, ale szacunek, który Irina sobie wypracowała. W świecie, w którym wiele kobiet ulega, ona postanowiła powiedzieć „nie” – nie ze złej woli, ale z miłości do własnego życia.
Po kilku miesiącach Ludmiła zaczęła przyjeżdżać tylko na święta. Za każdym razem przynosiła ciasto i choć wciąż krytycznie patrzyła na firanki, uśmiechała się. Być może w głębi duszy rozumiała: jej synek był szczęśliwy.
A Irina, patrząc przez okno na opadające liście, wiedziała, że czasami miłość to nie tylko powiedzenie „tak”, ale także odwaga, by powiedzieć „aż tak”.
