…Mihaela stała nieruchomo przez chwilę, trzymając list w dłoniach, czując, jak pokój wiruje wokół niej. Potem usiadła na podłodze, obok skrzyni, i czytała dalej, jakby tylko te wersy mogły opisać jej życie w ostatnich latach.
„Wiem, że cierpiałaś. Wiem, że myślałaś, że cię kontroluję, upokarzam, głodzę. Wiem, co o mnie myślałaś. Nie osądzam cię. Nie miałaś pojęcia”.
Mihaela zakryła usta dłonią. Ogarnął ją wstyd, gniew i dezorientacja.
