„Kontrolowałam pieniądze, żeby móc kontrolować chorobę. I trzymałam go za ostatnią nić, aż do poranka wypadku…”
Mihaela poczuła gorzką gulę w gardle. Pamiętała, jak odszedł w pośpiechu, poważnie, inaczej niż zwykle.
„Tego dnia miałam ci wszystko powiedzieć. Miałam umówione spotkanie z prawnikiem, żeby sfinalizować dokumenty. Chciałam ci dać karty, kody, wszystko. Żebyś odzyskała wolność. Ale nie miałam czasu”.
Mihaela przycisnęła list do piersi. Łzy, szloch, żal – wszystko to uderzało w nią ze wszystkich stron.
Ale jeszcze nie skończyła.
„W skrzyni znajdziesz nasze pieniądze, dom, oszczędności, wszystko, co odłożyliśmy. Wszystko jest twoje, bez wyjątku. Masz przed sobą życie. Piękne. Wolne. Kochałam cię na swój własny, pokręcony, ale szczery sposób. Mam nadzieję, że pewnego dnia mi wybaczysz”.
Mihaela wybuchnęła płaczem. Głęboki płacz, który wyrwał z niej stare, suche, gorzkie strzępy. Położyła się, wpatrując się w sufit i po raz pierwszy od dawna poczuła, że oddycha.
Potem powoli wstała, z czerwonymi, ale zdecydowanymi oczami.
