Pięć lat po śmierci mojego męża przypadkowo stłukłam doniczkę z rośliną, którą mi dał krótko przed swoją śmiercią. A to, co odkryłam głęboko w glebie, sprawiło, że krzyknęłam z przerażenia. Nie myśląc ani chwili, chwyciłam telefon i natychmiast zadzwoniłam na policję.

Przypomniałam sobie, jak mój ojciec przybył na miejsce tragedii przed karetką. Jak pierwszy podszedł do Marka. Jak trzymał jego rękę, rzekomo sprawdzając puls, podczas gdy ja w histerii dzwoniłam na pogotowie.

Nie krzyczałam, gdy znalazłam truciznę. Krzyczałam, ponieważ zrozumiałam: Marek schował to w doniczce, wiedząc, że po niego przyjdą. On zaminował swoją własną śmierć dowodami.