Kobieta na chwilę zamknęła oczy.
— Firma ma kłopoty. Wielkie długi. Miliony zl w pożyczkach. Ludzie na niego naciskali.
Maria poczuła ucisk w żołądku.
— Myślisz, że… coś mu się stało?
Kobieta wyjęła kopertę z torebki.
— Zostawił to w swoim biurze. Znalazłam to po jego zniknięciu.
Otworzyła kopertę i podała ją Marii.
Napis był wyraźny, napisany wyraźnie.
„Jeśli coś mi się stanie, szukaj Marii. Ona jest dowodem na to, że na świecie są jeszcze dobrzy ludzie”.
Maria poczuła, jak łzy napływają jej do oczu.
— Ja? Ale dlaczego?
Kobieta z trudem przełknęła ślinę.
— Bo zmienił się w ciągu ostatnich miesięcy. Zimny. Nieobecny. Tego wieczoru, kiedy wrócił do domu na kilka godzin przed kolejnym wyjazdem, powiedział mi coś.
Zatrzymał się.
— Powiedział mi, że spotkał kogoś, kto ciężko pracował, nie narzekał, nie prosił o nic. I że wstydzi się tego, jak bardzo odszedł od człowieka, którym kiedyś był.
Maria wybuchnęła płaczem.
