Nicoleta zamrugała kilka razy, myśląc, że kobieta żartuje. Ale ten pewny siebie, opanowany ton przyprawiał ją o dreszcze. Chciała odmówić, ale staruszka gestem nakazała jej milczenie.
— Słuchaj, przestań płakać, otrzyj twarz i wyprostuj się. Jeśli chcesz dać mu nauczkę, zrób dokładnie to, co ci każę.
Nicoleta, choć zdezorientowana, zrobiła, jak jej kazano. Otarła oczy rękawem i związała włosy w kucyk. Staruszka wzięła z jej kolan jedwabny szal i podała jej go.
— Załóż go na szyję. Teraz wyglądasz lepiej.
Kilka minut później przed nimi zatrzymał się długi, czarny samochód. Wysiadł z niego elegancko ubrany mężczyzna i pospieszył w stronę banku.
