Drzwi na końcu korytarza były uchylone. Pchnęła je powoli. Wewnątrz znajdowała się sypialnia, nietknięta przez czas. Toaletkę pokrywał kurz. Aksamitny fotel zapadł się przy kominku, ale jej uwagę przykuła szafa. Jedne z jej drzwiczek były słoikiem, a w środku leżało zsunięte prześcieradło, jakby ktoś je właśnie przeszukał.
Zaparło jej dech w piersiach. „Nikogo tu nie ma” – wyszeptała. Ale jej głos nie brzmiał przekonująco. Sprawdziła pokój, otworzyła okna, potem szafę. Nic. Żadnych zwierząt, żadnych dzikich lokatorów. Wychodząc, zostawiła drzwi otwarte. Z powrotem na dół. Sprawdziła zamki dwa razy. Nie spała, aż ogień rozgorzał.
