…po raz pierwszy od wielu lat w ogóle nie spałam. Usiadłam na skraju łóżka i spojrzałam na swoje dłonie. Dłonie, które zmieniały pieluchy, szyły szkolne mundurki, liczyły leje i grosze, żeby przetrwać z miesiąca na miesiąc. Dłonie, które niczego nie żądały w zamian.
Rano w domu panowała cisza. Dzieci spały. Lidia cicho chrapała, zmęczona po nocy spędzonej na rozmowie telefonicznej. Zrobiłam sobie kawę, wypiłam ją powoli i wiedziałam, że nie mam już nic do wyjaśnienia.
W ciągu następnych kilku tygodni sprzedałam wszystko. Dom. Stary samochód męża. Biżuterię ślubną. Meble. Wszystko, co zaoszczędziłam przez całe życie. Wyjęłam wszystkie leje z banku. Nie z zemsty. Ale dla wolności.
