Pisały do niej koleżanki, wspierały ją. A szczególnie jedna osoba — Sławek. Ten sam, który siedział z nią w jednej ławce: cichy, uważny i zawsze gotowy pomóc.
— Powiedziałam: białe, a nie cieliste! — przyszła teściowa wpadła w hi
Gdy wróciła na uniwersytet, Sławek już czekał na nią przy wejściu. W rękach trzymał tabliczkę czekolady.
— Tak po prostu, żeby dzień stał się choć trochę słodszy — uśmiechnął się.
Od tamtej pory Wacław nie odstępował jej na krok. Odprowadzał ją do domu, mimo że mieszkał na drugim końcu miasta, nosił ciężkie teczki, pomagał z notatkami i niczego nie oczekiwał w zamian.
I pewnego dnia Irina zrozumiała: właśnie tak wygląda prawdziwa miłość — bez głośnych słów i obietnic. Cicha, szczera miłość, która rodzi się nie z namiętności, lecz z ludzkiego ciepła i troski.
I być może tamten straszny dzień nie był przekleństwem, lecz ratunkiem. Bo czasem anioł stróż nie zstępuje z nieba — po prostu w porę pokazuje ci prawdziwe oblicza ludzi.
