— Nie przyszedłem się kłócić. Chcę po prostu porozmawiać — powiedział Vadim, patrząc na Tanyę.
Tanya spojrzała na niego, ledwo rozpoznając dawnego męża. Kiedyś odszedł dla innej kobiety, pewny swojej racji. Teraz stał przed nią, skulony, jakby lata błędów były ciężarem, który przygniatał jego ramiona. Pognieciona marynarka, zagubiony wzrok, niechlujna broda – wszystko mówiło o trudnym życiu, które zmusiło go do zweryfikowania własnych przekonań. W jego oczach nie było już dawnej pewności, tylko mieszanka zagubienia i nadziei zwrócona ku Tanyi.
— Mów — odparła spokojnie Tanya, uchylając ledwie drzwi, nie zapraszając go do środka.
