Zauważyła go od razu. Wysoki, lekko zgarbiony mężczyzna w ciemnoniebieskiej koszuli siedział przy oknie. Przed nim stała nietknięta szklanka wody, a obok niej dziecięca kolorowanka i pudełko kredek.
Stop. Kolorowanka?
Podniósł wzrok, spotkał się z jej wzrokiem – i… uśmiechnął się. Nie wymuszony, nie współczujący. Po prostu tak, jakby zobaczył osobę, na którą czekał.
Elena podjechała bliżej.
„Przepraszam… Poruszam się na wózku inwalidzkim” – powiedziała cicho, nienawidząc tego zwrotu, ale wypowiadając go automatycznie, jak hasło na własną niezręczność.
„Zauważyłem” – odpowiedział spokojnie. „A ja jestem Daniel. Bardzo się cieszę, że w końcu przyszedłeś”.
Wstał, nie próbując pomóc bez proszenia – i to było nieoczekiwane. Zamiast tego odsunął krzesło naprzeciwko siebie, robiąc miejsce.
— Dobrze się tu czujemy? Czy powinniśmy się przeprowadzić?
