„Bo zwrócili mi życie!” – wyznał, zniżając głos, z wilgotnymi oczami. „Przed tą wiadomością byłem duchem w drogim garniturze. Sprawiłaś, że poczułem się żywy. To nie dług, Isabel. To miłość. Jestem w tobie zakochany. I kocham to dziecko jak własne ciało i krew”.
Zapadła cisza, ale tym razem nie niezręczna. Była elektryzująca. María Isabel po raz pierwszy zobaczyła nie milionera, ale mężczyznę. Mężczyznę, który potrzebował miłości tak samo, jak ona potrzebowała ochrony.
Santiago wyzdrowiał. A wraz z nim ich związek rozkwitł, nie owiany już miłością bliźniego, lecz skąpany w blasku emocjonalnej równości. Z jego pomocą wróciła do nauki, ale upierała się przy pracy na pół etatu. Gustavo nauczył się zmieniać pieluchy i mało spać.
Sześć miesięcy po otrzymaniu złej wiadomości Gustavo zabrał Marię Isabel do lasu Chapultepec. Santiago już raczkował i śmiał się, goniąc gołębie. Usiedli na ławce w cieniu stuletnich ahuehuetes.
Gustavo wyjął małe, niebieskie, aksamitne pudełeczko. Nie był to pierścionek ostentacyjny, ale delikatny i elegancki.
