Ja również upadłam na kolana, a deszcz zmoczył nas oboje. Dziecko, przestraszone, przytuliło się do mnie.
— „A teraz dlaczego przyjechałeś?” zapytałam między szlochami.
Rozejrzał się po naszym biednym domu, potem po chłopcu i powiedział:
— „Żeby móc cię zabrać do domu. Do siebie. Żeby ci już nigdy niczego nie brakowało”.
Myślałam, że śnię.
W tym momencie sąsiedzi, którzy obrzucali mnie obelgami, spuścili wzrok ze wstydem.
— „Te samochody… są twoje?” zapytała kobieta z tłumu.
— „Nieważne, czyje są” — powiedział spokojnie. „Liczy się to, że Marii i mojemu dziecku nigdy więcej niczego nie zabraknie”.
Potem odwrócił się do mnie i dodał:
— „Kupiłem dom w mieście. Duży, z ogrodem i dobrą szkołą w pobliżu. Chcę, żebyśmy byli rodziną”.
Serce mi zamarło. Część mnie wciąż nosiła w sobie ból po dziesięciu latach samotności.
— „Niełatwo zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło” — powiedziałam mu. „Ale dla naszego syna… spróbuję”.
Uśmiechnął się. Potem wyjął z kieszeni pierścionek.
— „To pozwól mi zrobić to, co powinienem był zrobić dziesięć lat temu”.
