Pracowali dniem i nocą, aż w końcu zidentyfikowali winowajcę: był to jego zaufany partner, z którym spotykał się od dziesięciu lat.
Konfrontacja była brutalna.
„Myślałem, że jesteśmy rodziną” – powiedział Alejandro.
„W biznesie nie ma rodziny” – odpowiedział zdrajca przed aresztowaniem.
To zdanie utkwiło Catalinie w pamięci.
Ponieważ zaczynała przeczuwać coś niebezpiecznego.
Pewnej nocy, po zamknięciu sprawy, Alejandro pojawił się w mieszkaniu z małą torbą.
„Nie przychodzę jako szef” – powiedział. „Przychodzę jako mężczyzna”.
Catalina patrzyła na niego bez tchu.
—Z samolotu… Wiedziałem, że moje życie się zmienia. Nie z powodu niebezpieczeństwa. Z powodu ciebie.
Ciszę wypełniło bicie serc.
„Nie potrzebuję, żebyś mnie ratował” – wyszeptała.
—Nie chcę jej ratować. Chcę iść z tobą.
Mateo wyszedł z pokoju i zaczął płakać.
