Po kolacji byłem ostatnim, który został w restauracji. W powietrzu unosił się zapach suszonych róż, a przyćmione światło żyrandoli odbijało się od polerowanego marmuru. Spojrzałem na stolik, przy którym wszyscy się ze mnie śmiali, wyobrażając sobie, jak szybko te same twarze będą wyglądać inaczej – zaskoczone, obwiniane, a może nawet przestraszone.
Dorastałem wśród ludzi, którzy wierzyli, że pieniądze dają im prawo do upokarzania. Mój ojciec zawsze powtarzał mi: „Ci, którzy nie mają szacunku, nie zasługują na litość”. I teraz, z każdą chwilą, przekonywałem się, ile prawdy jest w jego słowach.
